Vlaamse Vereniging voor Industriële Archeologie vzw
Vlaanderen - Brussel

Begin 2000 ontvingen wij een brief van Minister Anciaux waarin deze - tegen alle verwachtingen in - de erkenning van de VVIA op basis van het toen nieuwe Decreet op de Volkscultuur weigerde, maar deze erkenning toewees aan een recent opgerichte collega-organisatie (SIWE). De motivering van deze weigering was op zijn minst betwistbaar, temeer daar VVIA bij heel de voorbereiding van het nieuwe decreet als partner betrokken was en op aanwijzing van de administratie de nodige stappen had gezet om zijn statuten en structuur aan te passen. Blijkbaar kon (en wilde) VVIA niet het nodige politieke gewicht of andere invloeden in de schaal werpen (wij willen immers volledig onafhankelijk en ongebonden werken en blijven werken).

De erkenning van VVIA werd afgewezen met o.m. volgende motivering : "VVIA lijkt mij heel erg wetenschappelijk gericht, niet alle activiteiten worden ingevuld. Hun eigenlijke werking moet blijkbaar nog beginnen (in de zin van het decreet). De herstructurering met bijhorende statuten zijn zo ambitieus dat ze twijfels oproepen”.
Opmerkelijk, VVIA bestond toen reeds sedert 1978, lag aan de basis van de meeste projecten en initiatieven op het vlak van het industrieel erfgoed in Vlaanderen, werd gevraagd om te adviseren in de werkgroepen die het nieuwe decreet voorbereidden, en tenslotte: de herstructurering van VVIA gebeurde in nauw overleg met en of aangeven van de toenmalige administratie van Volkscultuur. Nadien werd - in aanvullende motivaties - nog aan de VVIA aangewreven dat de vereniging geen eigen tijdschrift uitgaf maar enkel een Nederlands tijdschrift in Vlaanderen verdeelde (sic, het Vlaams-Nederlandse tijdschrift 'Erfgoed van Industrie en Techniek' met gemengd bestuur en redactie) en dat onze werking te zeer op het buitenland gericht was (waar VVIA steeds pleit voor grensoverschrijdende samenwerking, toen ook één van de prioriteiten van de Vlaamse overheid). Als kers op de taart vond een ambtenaar het nodig ons in een gesprek te melden dat VVIA "zich niet genoeg conformeerde" , m.a.w. het soms waagde een kritische stem te laten horen, maar werd ons ook onmiddellijk gesuggereerd om via politiek lobby-werk toch een vorm van erkenning en subsidiëring in de wacht te slepen...

Het was geen opbeurende gebeurtenis. Voor VVIA betekende het een opdoffer van formaat - vooral omdat nadien de boodschap in Vlaanderen verspreid werd dat VVIA opgeheven zou zijn...

Maar de raad van bestuur nam toen twee belangrijke beslissingen:

1) verder te werken op het ingeslagen pad, met de bescheiden beschikbare middelen, maar met evenveel entoesiasme en inzet van vrijwilligers: dank zij iedereen die zich volledig onbezoldigd voor de vereniging inzette verscheen het tijdschrift verder, werden studiedagen en bezoeken ingericht, hielden we ons engagement in Vlaamse en internationale organisaties in stand, informeerde en ondersteunde de VVIA lokale initiatieven en verenigingen, vonden jaarlijks de cursussen 'Inleiding tot de Industriële Archeolgie plaats', enz...

2) het besluit van niet erkenning niet via politieke weg maar via een zuivere legale weg aan te vechten. Vandaar dat wij op 16 februari 2001 een verzoekschrift tot vernietiging van de ministeriële beslissing bij de Raad van State neerlegden. VVIA was van oordeel dat slechts op deze wijze duidelijkheid kon verkregen worden: ofwel hadden wij gelijk ofwel de minister, laat de Raad van State daarover in alle onpartijdigheid oordelen.

Na een tussen-arrest en zelfs na een heropening van de debatten, besliste de Raad van State op 13 maart 2008:

Vernietigd wordt het besluit van 18 december 2000 van de Vlaamse minister van Cultuur, Jeugd, Brusselse Aangelegenheden en Ontwikkelingssamenwerking waarbij de vzw Vlaamse Vereniging voor Industriële Archeologie-Vlaanderen-Brussel niet erkend wordt als een organisatie voor volkscultuur in de zin van het decreet van 27 oktober 1998 houdende erkenning en subsidiëring van organisaties voor volkscultuur en de oprichting van het Vlaams Centrum voor Volkscultuur.

De Minister was dus verkeerd, en nam een beslissing in tegenspraak tot de bepalingen van zijn decreet.
De stelling van VVIA werd volledig onderschreven.
De uitspraak van de Raad van State houdt in dat de beslissing van einde 2000 niet geacht wordt te bestaan. In zijn uitspraak stelt de Raad van State ook dat VVIA door de minister had moeten erkend worden.

Daarmee kregen wij bij de aanvang van ons lustrumjaar (1978-2008) een prachtig geschenk van de Raad van State, een morele opkikker.

VVIA onderzoekt nu samen met haar raadsman welk gevolg wij aan dit arrest kunnen geven, om onze rechten en belangen veilig te stellen, maar zonder dat wij door onze procedure collegae zouden aanvallen. In het verleden hebben wij ook steeds geweigerd om, ondanks juridische adviezen, collega-organisaties in deze procedure te betrekken of hen op één of andere wijze aan te vallen.

Anderen hebben en hadden het recht om via alle middelen een erkenning te bekomen, zelfs indien dit in tegenspraak was met de decreet- en regelgeving, of indien dit gebruik maakte van onduidelijke achterpoortjes. De Vlaamse overheid kan en mag echter niet haar decreten en regels even opzij leggen, 'pour la bonne raison de la cause'. Wij verwachten en hopen dat de Vlaamse politici en administraties, die indertijd hun eigen bepalingen even vergeten waren, hun vergissing van destijds zullen rechtzetten.

Wie het volledige arrest wil nalezen kan zulks doen door hier te klikken

Wij overleggen nu met onze raadsman over verdere stappen.
Intussen werd de uitspraak van de Raad van State ook via de gewone weg aan Minister Anciaux ter kennis gebracht.
Tot op heden ontvingen wij van die zijde echter nog geen enkele reactie.

Wij houden U via deze website op de hoogte van het (spannende) vervolg.

NB:
In 2003 diende het Brussels Jazz Orchestra (BJO) een verzoekschrift in bij de Raad van State om de beslissing van de Vlaamse regering over zijn subsidies nietig te laten verklaren. Aanleiding was het feit dat het BJO zonder motivatie en ondanks gunstige adviezen van de beoordelingscommissie en de administratie, 180.000 euro aan subsidies ontving, minder dan de helft van de gevraagde 377.655 euro. De Raad van State heeft nu het toenmalige besluit van de Vlaamse regering vernietigd. "De totale afwezigheid van enige uitdrukkelijk, laat staan afdoende motivering doet de vraag naar arbitraire besluitvorming en dus willekeur rijzen," verklaart Peter Luypaers, voorzitter van de vzw Brussels Jazz Orchestra. Zie hierover het artikel in Knack, 30.05.2008

Ga naar onze inhoudspagina

LID WORDEN : KLIK HIER